Bestolen!

Nog maar nauwelijks op weg of het noodlot slaat alweer toe: zo’n 20 kilometer ten noorden van Barcelona wordt de tas van Wil met daarin haar paspoort uit de auto geroofd, terwijl wij er nog geen 10 meter vandaan zitten. Ongelooflijk!

Slechts uitgezwaaid door een paar getrouwen (je kunt natuurlijk ook niet aan de gang blijven), zijn we op vrijdag 6 januari ’s morgens om 9 uur vertrokken voor een nieuwe poging. De eerste dagen hebben we veel kilometers gemaakt door een nat en guur West Europa. In de Eifel ligt zelfs vers gevallen sneeuw. Ook het deel van Frankrijk waar we doorheen rijden heeft de laatste tijd zichtbaar veel water over zich heen gekregen. Via een overnachting op een parkeerplaats in het hartje van Nancy, staan we de tweede nacht ergens langs de Rhône bij een stuw. Alle schuiven staan omhoog en het water komt er met donderend lawaai onderdoor. Als je er bij staat te kijken, is het bijna beangstigend zoals het water te keer gaat. De grond dreunt onder je voeten.

Zondag kwamen we al in het begin van de middag in Sète aan. Onze hoop was om hier de volgende dag nog de ferry naar Tanger te kunnen boeken. Nauwelijks hadden we ons Mannetje bij de haven geparkeerd of die hoop werd de bodem ingeslagen: er wordt gestaakt en al een paar dagen helemaal niet gevaren! Het was onduidelijk of er enig zicht was op beëindiging van de staking, maar één ding was wel duidelijk: voor ons zou er zeker geen plaatsje meer zijn. We besluiten meteen om die dag nog wat kilometers te maken. Op dat moment prijzen we ons nog gelukkig, dat het niet tot een reservering is gekomen. Maar het kan verkeren, zo zei Bredero al eens in lang vervlogen tijden ….

Maandag 9 januari had de annalen in moeten gaan, als de dag waarop we voor het eerst deze reis, weer buiten in het zonnetje konden lunchen. Maar wat een plezierige mijlpaal had moeten worden, draaide uit op een klein drama. Zo’n 20 km ten noorden van Barcelona hadden we een parkeerplaats langs de snelweg opgezocht, voorzien van mooie picknicktafels, die nog geen 10 meter van het asfalt stonden. Het was er opvallend rustig, slechts een paar vrachtwagens en een witte bestelauto. Als we na de lunch weer verder willen rijden roept Wil ineens: “Mijn tas is weg!” “Het zal zo’n vaart wel niet lopen” denk je eerst, maar iets in haar stem klinkt wel alarmerend. Na zelfs op de meest onmogelijke en onwaarschijnlijkste plekken gekeken te hebben, moeten we het onvoorstelbare accepteren: die tas is echt weg! Terwijl wij zaten te eten, met een onbelemmerd uitzicht op de auto, heeft de dief kans gezien om aan de chauffeurszijde het portier te openen en de tas, die tussen de stoelen stond,  weg te nemen. Daarvoor moest hij dus wel de cabine in, want staande op straatniveau, lukt je dat nooit! Je blijft het onbegrijpelijk vinden, zelfs nu na een paar dagen, dat dit kon gebeuren, zonder dat we ook maar iets gemerkt hebben. Wil heeft wel een keer iemand langs de auto zien lopen, maar niets dat op onraad wees. De witte bestelauto was nadien echter ook verdwenen. Tegen beter weten in nog eerst de hele parkeerplaats en ook de volgende afgezocht in de hoop, dat de tas meteen weer gedumpt was, maar helaas.  Het meeste wat in die tas zat, was niet onmisbaar voor onze verdere reis, maar het verdwenen paspoort maakte het verder reizen onmogelijk.

Nadat we telefonisch eerst alle passen en ook de telefoon hadden laten blokkeren, hebben we contact gezocht met de ANWB Alarmcentrale. Van hen vernamen we, dat er in Barcelona een Nederlands consulaat is, waar we een nieuw paspoort kunnen aanvragen. Maar eerst moesten we uiteraard naar de politie om aangifte te doen. Dat werd ook nog een heel avontuur, want de standaard versie van onze TomTom houdt geen rekening met het feit, dat wij vrachtwagen zijn. Dat je dan naar straatjes geleid wordt, die verboden zijn voor vrachtauto’s is al heel lastig, maar als je ineens voor een viaduct staat met een doorrijhoogte van 3,60m terwijl ons Mannetje 3,70m meet, dan breekt je toch wel even het zweet uit. Het moet gezegd worden, dat de Spanjaarden veel begrip toonden, toen ik dus noodgedwongen moest keren. En dat is ook maar goed ook, want mijn humeur was zodanig, dat ik misschien wel al mijn frustratie op een ongeduldige, claxonnerende medeweggebruiker had afgereageerd.

Het doen van een aangifte in Spanje verloopt al net zo soepeltjes als in Nederland. Ze geven die jongens computers om sneller een proces-verbaal op te kunnen maken, maar als bij de receptie al onze antecedenten vastgelegd worden en dat vervolgens bij het eigenlijke proces-verbaal het hele proces weer van voren af aan opnieuw begint, dan denk ik daar het mijne van. Op een gegeven moment stonden zelfs vier politieagenten tegelijkertijd over de PC gebogen; gelukkig was daar ook die ene bij, die een beetje Engels sprak. Voor de goede orde: ze waren allemaal heel vriendelijk en behulpzaam. Toen we buiten stonden was het 18.00 uur. Zo was deze middag dus geheel naar de knoppen vanwege één moment van onachtzaamheid. Op Facebook heb ik Barcelona al de meest criminele regio van Europa genoemd. Dat is niet alleen op basis van deze ene ervaring en ook niet op een eerdere, tijdens een bezoek aan de stad enkele jaren geleden (portemonnee gerold), maar vooral ook vanwege de reacties van de politie, het consulaat en heel veel mensen, die we nadien gesproken hebben. Bijna iedereen, die Barcelona bezocht heeft, kent wel iemand, die het ook is overkomen, zo is ons inmiddels wel duidelijk geworden. Het politiebureau was in een industriegebied gelegen, dat rond deze tijd helemaal leegliep. We besloten om daar te blijven overnachten om de volgende dag een bezoek aan het consulaat te brengen.

Het was niet eenvoudig om er te komen, maar over het eigenlijke bezoek aan het consulaat kunnen we kort zijn: hele vriendelijke mensen, die zeer meelevend waren en veel belangstelling toonden in onze onderneming. Alleen konden deze hulpvaardige mensen er ook niets aan doen, dat we niet eerder dan volgende week vrijdag een nieuw paspoort op kunnen halen. Dus vieren we nu noodgedwongen een vakantie van 10 dagen in Spanje. We hebben besloten om wat af te zakken langs de kust en er maar het beste van te maken.

O ja, zou ik bijna vergeten: ons Mannetje gedraagt zich tot nu toe voortreffelijk!