De kop is er af!

De kop is er af! De eerste paar duizend kilometers zitten er op, hopelijk zullen er nog vele volgen. De hectiek was enorm tijdens de laatste dagen voor ons vertrek. Een velg die nog uit Denemarken moest komen en die donderdag dan eindelijk arriveerde. Die bleek ernstig verroest te zijn. Niet zo vreemd als je weet dat al die oude legerspullen jarenlang in weer en wind buiten hebben gelegen. Maar toch reken je daar even niet op. Dankzij de hulp van Max Snoeck is die velg niettemin nog dezelfde dag van zijn roest ontdaan en van een verfje voorzien. Zaterdagmorgen(!) lag dan ook eindelijk de band er op en konden we hem weer bij de MAN dealer in Varsseveld ophalen, zodat er nu twee complete wielen achterop onze auto hangen. Een geruststellende gedachte, vinden wij, na eerdere ervaringen met lekke banden in Namibië en Argentinië.

Ook aan onze Honda werden op vrijdag nog wat mankementen ontdekt. Helaas konden die niet meer allemaal opgelost worden. Dat betekent, dat Wil haar hand zal moeten uitsteken als we ergens naar rechts willen afslaan.

Zondag 11 september waren Wim Muller en Nita Scheepers op bezoek voor het uitwisselen van de laatste tips. Daar kwam ook voor het eerst de “Findmespot” ter sprake, een GPS-tracker met een aantal zeer interessante functies waaronder een “112-knop”. Tegen een relatief gering bedrag verzeker je je van het inschakelen van hulpdiensten in noodsituaties, waar je je op dat moment ook bevindt. Een andere, leuke functie is de “OK-knop”, waarmee je middels een email of sms het thuisfront kunt laten weten, dat alles OK is. Helemaal enthousiast geworden wilden wij er maandag ook een kopen. Dat bleek te simpel gedacht. Nergens te koop, behalve bij Vrolijk Watersport, maar daar was de levertijd minimaal 14 dagen, te lang dus. Contact gezocht, met wat naar later bleek het hoofdkantoor in de VS te zijn. Zouden hun Europese organisatie aansturen. Maar tot vrijdag had ik niets meer gehoord en de moed al opgegeven. Toen werd ik gebeld door Reinier Zwolsman van de firma Technautic, de importeur, die me het ongelooflijke aanbod deed om gratis een demomodel ter beschikking te stellen en het dezelfde dag nog af te sturen met een speciale koerier. En warempel, zaterdagmiddag werd het pakketje met de SPOT2, zoals het apparaatje heet, keurig afgeleverd. Chapeau! De eerste OK-berichten zijn inmiddels verstuurd.

De grootste misser openbaarde zich op zaterdagmorgen, toen ik de fietsen op de imperiaal wilde bevestigen. Omdat Wim en Nita drie fietsen mee hadden, ging ik er zondermeer vanuit, dat die twee fietsen van ons geen probleem zouden zijn. Nou, mooi niet dus. Zij hadden vouwfietsen en wij  niet. Dat maakt een groot verschil. Om op zo’n korte termijn nog twee vouwfietsen aan te schaffen, werd een beetje te gortig, dus zijn we met een lege imperiaal vertrokken. Misschien dat we er onderweg nog een paar kopen.

Eindelijk dan, op zondagmorgen 18 september 2011, om 9.00 uur stonden we in de startblokken, beide met toch wel wat kriebels in de buik. Het avontuur ging dan nu toch echt beginnen. Als uitzwaaiers hadden Frank, Maaike, Jikke, Henk, Gyonne en Nout zich bij de auto verzameld. Op de valreep gaven ook Hans en Maria nog acte de presence; hadden er kennelijk niet op gerekend, dat we echt om 9 uur wilden vertrekken.  De rest van de buurt, die niet de moeite hadden genomen om hun bed uit te komen, hebben we in ieder geval middels  het imposante geluid van onze luchthoorn laten weten, dat we nu echt weggingen.

Over onze reis tot nu toe valt verder nog niet zoveel te melden. De eerste twee dagen hebben we vooral kilometers gemaakt om zo snel mogelijk in het warmere weer terecht te komen. Maandag eind van de middag, hebben we ons Mannetje, zo ga ik hem in het vervolg maar noemen, op een prachtige camping geparkeerd aan de Atlantische kust iets ten zuiden van Arcachon ter hoogte van Bordeaux. Deze streek is bekend om zijn hoge zandduinen. Naast de camping ligt een van hoogste:  Dune de Pilat.  Of het kwam door de drukte van de afgelopen weken of door de onwennigheid van het rijden met een MAN 8.136, of beide, feit was, dat we aan rust toe waren. Na twee dagen van heerlijk niets doen hebben we de draad weer opgepakt en zijn verder naar het zuiden afgezakt; eerst nog via de snelweg, later via mooie toeristische routes langs de grens met Portugal. Op zondag zijn we in Canos de Meca aangekomen, niet ver van Algeciras, waar we later deze week de ferry naar Marokko zullen nemen. De komende dagen kan ik mij dan nog verder bekwamen in het gebruik van Mapsource voor het uitzetten van routes voor onze Garmin GPS62S. Als kaartmateriaal hebben we de kaarten van Tracks4Africa aangeschaft.